*سیدرضا فیض آبادی – در فاصله ۶ ماه مانده به بازیهای آسیایی ۲۰۱۰ گوانگ ژو بود که دکتر سعید لو به عنوان رییس سازمان ورزش و دکتر سجادی به عنوان معاون قهرمانی هر هفته به دو سه اردوی ورزشکاران حاضر در بازیهای آسیایی سر می زدند و شور و اشتیاق ورزشکاران حاضر در اردوها با حضور مردان اول ورزش کشور دو چندان می شد.
با توجه به اینکه در اغلب بازدیدهای آن دوره بنده جهت پوشش خبری همراه دکتر سعید لو و دکتر سجادی بودم ، نگاه و تدابیر دکتر سعیدلو در بازدیدها را خیلی موثر دیدم چون وی هرگز قول بی سر و ته نمی داد و اگر ورزشکاران یا اعضای کادر فنی مشکلاتی داشتند حتی مشکلات خانوادگی را همان لحظه ی حضور در اردو دستور پیگیری به مسئول مربوطه صادر می شد و ضرب الاجل تعیین می کرد که تا پایان حضور ما در اردو باید جواب حل مشکل یا یک جواب مشخص داده شود.
دو دور این بازدیدها انجام گرفت. بار دوم که دو ماه مانده به بازیها انجام گرفت خیلی کاربردی تر و جدی تر شد.
دکتر سعید لو که علاوه بر روابط عمومی و سایت خبری باید ذیحساب یا معاون مالی همراهش در اردوها می بودند برای هر کدام از ورزشکاران و مربیان حاضر در اردو مبلغ ۵ میلیون تومان(سال ۱۳۸۹) در دوماه به بازیها اختصاص داد و پول همان لحظه به حساب ورزشکاران واریز می شد.(پراید ۳۰۰ میلیونی الان در سال ۸۹ ۱۱حدود میلیون بود بنابراین حساب کنید آن ۵ میلیون چه انگیزه ای برای ورزشکار ایجاد می کرد).
در برخی رشته ها مثل کشتی – جودو – تکواندو و کاراته که رقبای تمرینی تا روز آخر در اردو بودند ولی در لحظه اعزام خط می خوردند به اینها نیز نفری ۵ میلیون تعلق گرفت و به پیشنهاد مربیان تعدادی از این ورزشکاران تمرینی با بودجه وزارت ورزش به گوانگ ژو هم اعزام شدند.
غرض از ذکر این مبحث حال و هوای آن روزها با اوضاع فعلی وزارت ورزش و جوانان است که از دکتر سجادی و جناب پولادگر که هردو بزرگوار ورزشی هستند،در مقابل دکتر سعیدلو که ورزشی نبود مقایسه ایی انجام دهند و فکر کنند که الان ورزشکار و مربی و رییس فدراسیون که انتظارات مردم را باید در آوردگاه بازیهای آسیایی برآورده کنند چه حس و حالی دارند و چه نیازها و مشکلاتی ممکن است داشته باشند تا انگیزه ها بالا برود و روح پیروزی و قهرمانی بر اردوها حکمفرما شود.
الان که سه ماه از سال گذشته هنوز دو ریال بودجه به فدراسیونهایی که قهرمانان خود را مدتهاست در اردوهای شبانه روزی دارند تعلق نگرفته و این طرف قضیه هم آن انتظاری که از جناب پولادگر می رود بر آورده نشده و وی انگار لزومی نمی بیند که سری به اردوها بزند و ببیند مربیان و قهرمانان چه درد دلی دارند چه مشکلاتی دارند چه کمبودهایی وجود دارد و اینها حاصل نمی شود مگر اینکه از ساختمان سئول خارج شوند و در کنار ورزشکاران ساعتی را بسر ببرند.
آقای پولادگر حتما خاطرشان هست که حضور دکتر سعیدلو در اردوی تکواندو قبل از بازیهای آسیایی ۲۰۱۰ چه شور و شوقی بپا کرد . حالا که بودجه تخصیصی خود فدراسیونها را نداده اید لاقل جواب سلام قهرمانان را به گرمی بدهید و سری به آنها بزنید چرا که با این وضعیت امیدی به ششم شدن کاروان ایران در هانگوژو را هم نداریم.
فراموش نکنیم که برخی از فدراسیونها دوبار آماده بازیهای آسیایی شده اند چون این بازیها قرار بود ۲۰۲۲ یعنی مهرماه پارسال برگزار شود و تعدادی از رشته ها تا ۷۰ درصد آمادگی را هم طی کردند اما تعویق یکساله بازیها ضربات زیادی به همه این تشکیلات زد.آنها که اهل فن هستند می دانند که ورزشکار را یکبار به اوج آمادگی رساندن و مسابقه ندادن و تعویق یکساله چه مشکلاتی دارد تا بار دیگر قهرمانان را بخواهند به نقطه اوج برسانند.
ضررهای مالی هم که کنار این ضربات جسمی و روحی هم بود که الان اوضاع بدتر و وخیم تر شده است.
خدمت آقایان عرض می کنیم که تشویق و چلوکباب شب امحتان برای دانش آموزی که نه کتاب داشته و نه تغذیه خوبی خورده و نه خوب خوابیده سردی زیاد می آورد و اگر بناست اوضاع روحی ورزشکاران را آماده کنکور بزرگ بازیهای آسیایی کنیم الان وقتش رسیده و هرچه بگذرد سرد و سرد تر می شود.