پریسا مومن  – همچنین در این راستا قرار بود نرخ شکر برای مصارف صنعتی شکر از مصارف خانوار جدا شود و بدین ترتیب مصرف‌کنندگان عمده شکر مانند کارخانجات نوشابه، غذایی، شکلات، شیرینی و… که عمده مصرف شکر صنعت را دارند، با اخذ مابه‌التفاوت در سامانه بازارگاه اقدام به خرید شکر کنند و از طریق سامانه جامع تجارت، رصد و پایش شوند. اما از اواخر سال گذشته تا کنون اقدام موثری در این خصوص انجام نشده است. این در حالی است که کارشناسان همواره نسبت به رانتی که در اختیار تولیدکنندگان کالاهای مضر از جمله نوشابه که اتفاقا با نام برندهای آمریکایی تولید می‌شوند، هشدار می‌دهند و اعلام می‌کنند که حمایت دولت از این قبیل تولیدات هیچ توجیهی ندارد. ضمن اینکه پایین نگه داشتن قیمت شکر به صورت تصنعی، در واقع ظلم به سلامت و جیب مردم است. بنابراین دولت به جای اینکه از تولید این کالاها حمایت کند، باید حمایت‌های خود را به‌گونه‌ای به خانوار‌ها اختصاص دهد که آنها بتوانند کالاهای مفید برای سلامتی خود از جمله مواد پروتئینی را با نرخ‌های مناسب تهیه کنند.

البته نباید گفت برای کم مصرف کردن شکر در جهت سلامت مردم باید برای شکر مالیات و عوارض وضع شود و گران‌تر از قیمت‌های جهانی در به فروش برسد اما سیاستگذاران باید اجازه دهند شکر با قیمت جهانی داخل کشور فروخته شود و دست‌کم صنایع تولیدکننده کالاهای مضر، در این ارتباط هزینه پرداخت کنند.

برای کسانی که به سلامت مردم کشور به این شکل و با ارزان نگه داشتن تصنعی شکر ضربه می‌زنند، متاسفم.

امروز قیمت شکر در بین سایر اقلام غذایی غیرواقعی است؛ آن هم محصولی که مستقیما به سلامت جامعه ضربه می‌زند. باید در این خصوص با انجمن دیابت و متخصصان دیابت در ارتباط با افزایش ابتلای مردم به این بیماری صحبت کرد که البته واضح است این روزها چطور افزایش وزن و دیابت مردم را درگیر خودش کرده است.

به نظر می‌رسد زیان‌های قیمت دستوری شکر فقط برای تولیدکنندگان چغندر و شکر نمی‌باشد بلکه برای سلامت مردم نیز هست که باعث می‌شود مصرف آن بیشتر از حد نرمال جهانی شود.

بنابراین باید گفت دولت باید به جای حمایت از مصرف‌کنندگان شکر و همچنین صنایع تولیدکننده مواد غذایی مضر، طوری از مردم حمایت کند که مواد غذایی مورد نیاز آنها مثل اقلام پروتئینی و شیر به راحتی و با قیمت‌های پایین در اختیار آنها قرار بگیرد.