پریسا مومن –  ۱۰۸ هزار کلاس درس نیازمند بازسازی و نوسازی است و یک میلیون و ۵۰۰ هزار دانش‌آموز در ساختمان‌هایی درس می‌خوانند که باید تخریب و از نو ساخته شوند. این رقم در استان‌ها و شهرستان‌های مختلف متفاوت است و در برخی مناطق تا نزدیک نیمی از مدارسشان، برچسب فرسوده خورده است.
به نظر می‌رسد باتوجه به حوادثی که در سال‌های گذشته برای برخی ساختمان‌های فرسوده افتاده زنگ خطری برای نوسازی مدارس فرسوده کشور است
فضای استاندارد آموزشی بیش از ۸ درصد تعریف شده است، این در حالی است که سرانه فضای آموزشی برای دانش‌آموزان ایرانی حدود ۵ درصد است، یعنی تا رسیدن به نُرم جهانی فاصله زیادی داریم.
بحث کمبود سرانه فضای آموزشی یک طرف و فرسوده بودن ساختمان‌های موجود هم در طرف دیگر قرار دارد.
وقتی یک سوم مدارس کشور فرسوده هستند باید آن‌ها را از لیست فضا‌های موجود خارج کنیم تا فقط فضا‌های استاندارد آموزشی مورد محاسبه سرانه قرار گیرد. از میان ۳۰ درصد مراکز آموزشی فرسوده ۱۲ درصد تخریبی هستند و ۱۸ درصد باید مقاوم‌سازی شوند. ضمن اینکه ۱۱ استان زیر خط میانگین کشوری از نظر فضای آموزشی قرار دارند. استان‌های تهران، خراسان رضوی، گیلان و سیستان و بلوچستان بیشترین نیاز را به نوسازی و مقاوم‌سازی دارند.
البته به دلیل افزایش مهاجرت به حاشیه شهرها، این مناطق نیاز به ساخت مدارس جدید هم دارند. از اوایل دهه ۹۰ یعنی زمان شروع طرح مقاوم‌سازی تنها ۳۵ درصد مدارس نیازمند مقاوم‌سازی و ۳۳ درصد نیازمند تخریب و بازسازی بود، یعنی حدود ۷۰ درصد نیازمند مقاوم سازی، تخریب و بازسازی بودند که اکنون این آمار برعکس شده، هرچند میزان مطالبات مردم افزایش یافته است.
سرانه فضاهای آموزشی در تهران ۴.۱ متر مربع بوده، یعنی از میانگین کشوری که ۵.۲ است، ۱.۱ متر مربع کمتر است یعنی برای حدود ۲ میلیون دانش‌آموز استان تهران حدود ۲.۲ میلیون متر مربع فضای آموزشی جدید نیاز داریم. برای ساخت این فضاهای جدید نیز اعتباری بالغ بر ۱۸ هزار میلیارد تومان نیاز است.
به نظر می‌رسد قبل از آنکه اتفاق خطرآفرینی برای دانش آموزان و معلمان بیفتد دولت و مسئولان باید توجه ویژه‌ای نسبت به نوسازی مدارس داشته باشند.