سیدرضا فیض آبادی
معمولا در ورزش ما بخصوص رشته های پرطرفدار توپ و تور به محض اینکه مربی در یک تورنمنت آسیایی یا جهانی نتیجه نمی گیرد رییس فدراسیون برای در امان ماندن از باران انتقادات اولین کاری که می کند تغییر کادر فنی تیم ملی است و این را درسالهای اخیر در بستکبال و والیبال بخصوص به کرات دیده ایم.
تغییرات کادر فنی تیم ملی والیبال بعد از ولاسکو مدام تکرار شده چرا که رسانه ها و برخی کارشناسان معیر و ملاک و خط کش مربی تیم ملی را با قد و قواره ولاسکو تعیین می کنند!
به عبارتی هر مربی می آمد این توقع ایجاد می شد که وی اگر بهتر از ولاسکو نیست باید در اندازه های او باشد.
امری که کمتر اتفاق می افتد و معمولا تیم ها بعد از یک دوران پر فروغ با رفتن ستاره ها و سوپر استارها دچار یک افت محسوس می شوند. به عنوان مثال چقدر باید بگذرد که یک سعید معروف ظهور کند؟
طبیعی است که خود همین یک مورد برای موفقیت و ناکامی یک تیم کافی است تا چه رسد به تیمی که یکباره چند سوپر استار خود را از دست داده و در مقابل رقبا به نقطه اوج خود رسیده اند همانند ژاپن.
بدون شک ولاسکو یکی از مربیان بزرگ دنیاست ولی دقت کنیم وی زمانی سرمربی تیم ملی ایران شد که جمعی از برترین والیبالیست های ایران برآمده از تیم های نوجوانان و جوانان که قهرمان جهان شده بودند و در لیگ ایران و زیر نظر مربیان وطنی صیقل خورده بودند و چندسالی کنار هم بازی کرده بودند در لیست ولاسکو قرار گرفتند و هنر بالای ولاسکو در نحوه بازی گرفتن از آن تیم پرستاره و تمرینات خوب و کوچینگ فوق العاده اش بود.
به عبارتی مجموعه عواملی کنار هم باید قرار گیرد تا یک مربی خوب بتواند موفق شود.
مثالی از فوتبال می آوریم.
تیم ملی فوتبال ایران بعد از قهرمانی در بازیهای آسیایی ۱۹۹۰ پکن دچار یک دوران افت شدیدی شد و تا رده ۱۱۳ فیفا سقوط کردطوری که مردم از فوتبال و تماشای بازیهای تیم ملی بیزار شده بودند.
بازیهای ضعیف و شکست ها و ناکامی های متوالی و عدم صعود به جام های جهانی ۸۶ مکزیک- ۹۰ ایتالیا و ۹۴ آمریکا و ناکامی در جام ملت های ۱۹۸۴ سنگاپور ، ۱۹۸۸ دوحه ، ۱۹۹۲ هیروشیما باعث سرخوردگی مردم و فوتبالیست ها از فوتبال ملی شده بود.
ایران در جام ملت های ۱۹۹۶ امارات با یک مربی کم تجربه بنام محمد مایلی کهن شرکت کرد و این امر ابتدا انتقادات بسیاری رامتوجه فدراسیون فوتبال ایران کرد ولی مهندس هاشمی طبا و مهندس فائقی سفت و سخت از مایلی کهن حمایت کردند در حالیکه داریوش مصطفوی رییس وقت فدراسیون فوتبال دنبال اسامی مربیان بزرگ بود ولی رییس سازمان تربیت بدنی که می دانست مربیان بزرگ با آن شرایط روز ایران رغبتی به کار کردن در آسیا و ایران ندارند خود اقدام به گزینش مایلی کهن کرد.
اتفاقا رنسانس فوتبال ایران در جام ملت ها با تیمی متشکل از ستاره های نوظهور و خوش آتیه رقم خورد و تیمی که از قطر و امارات و بحرین هم تا قبل از آن شکست میخورد به عربستان ۳ گل و به کره جنوبی در یک شب طوفانی ۶ گل زد و اگر کمی تجربه و درایت بیشتر همراه کادر فنی بود و نادواری داور مصری نبود ایران در نیمه نهایی راحت عربستان را می برد و قهرمان جام مالت های امارات (۹۶) می شد ولی با وجودی که ایران سوم شد همانند یک قهرمان از آن تیم مردم استقبال کردند.
همان تیم حماسه ملبورن را رقم زد و رفت به جام جهانی فرانسه تا به استناد رسانه های معتبر دنیا شیرخته دوباره بیدار شود و ایران با وجود فراز و فرودهایی که از ۹۶ به این طرف داشته اما بعد از آن همچنان جزو برترین های قاره بوده و خواهد بود.
والیبال نیز بعد از ولاسکو که به جمع برترین های جهان پیوست انتظارت را در همان حد جهانی بالا نگه داشته ، از این رو زمانی که در ارومیه در فینال آسیا از ژاپن شکست می خوریم در حد یک فاجعه تلقی می شود ، کارشناسانی که باید دنبال ریشه یابی علل شکست تیم ملی والیبال باشند همانند یک تماشاگر سکو نشین متعصب با رگ های متورم مقابل دوربین تلویزیون با میلونها بیننده تمام تشکیلات والیبال را زیر سوال می برند و همان موقع محاکمه و محکوم می کنند و حکم اخراج مربی را هم می دهند ! در حالیکه انتظار از کارشناسان والیبال فراتر از اینهاست.
اکنون سوال می کنیم آیا تغییرات بعد از ولاسکو و قبل از عطایی که ۷ مربی را به فاصله ده سال تغییر دادیم نتیجه داد؟
خب حالا که همه کارشناسان ورزش به اصل ثبات در مربیگری و مدیریت معتقدند باید خوشحال باشند که رییس فدراسیون والیبال با وجود تمام

انتقاداتی که شد از کادر فنی خود حمایت کرد و این حمایت را نباید به لجبازی نسبت داد چون یک هدفی را فدراسیون مشخص کرده و نتایج و شکست ها و پیروزی ها را هم در این برنامه ریزی دیده است .
اکنون باید به دنبال سهمیه المپیک باشیم و حضور موفق در بازیهای هانگ ژو.
در همین حال توجه داشته باشیم که ژاپن امروز یک تیم کاملا آماده و برتر و هماهنگ و پرستاره است که در جمع سه تیم برتر جهان قرار گرفته و این باعث خوشحالی ما هم هست چه اینکه والیبال ایران باید برای رسیدن به کلاس بالای جهانی با ژاپن رقابت کند و تلاش کند که خود را به این مرحله برساند.
یقینا تیم ملی والیبال ایران دوباره به جایگاه اصلی خود باز می گردد و بازهم حیف است از اقدام فدراسیون والیبال در دفاع از سرمربی و اعتمادی که به بهروز عطایی شده است نگوییم و اعتقاد داریم که بهروز عطایی توانایی این را دارد که به اعتماد فدراسیون جواب بدهد و حتما روزرهای خوبی در انتظار والیبال ایران قرار دارد.