سال گذشته فضاپیمای «دارت»(DART) متعلق به ناسا ماموریت خود را با موفقیت انجام داد و با سیارکی به نام دیمورفوس برای دیدن اینکه آیا امکان تغییر مسیر هر صخره فضایی بالقوه خطرناک وجود دارد یا خیر برخورد کرد. هدف ناسا از این کار، آزمایش برنامه‌های دفاع از زمین در برابر اجرام فضایی بالقوه خطرناک است.

این برنامه که «آزمایش تغییر جهت سیارک دوتایی» به اختصار دارت(DART) نامیده می‌شود، در تاریخ سوم آذر سال ۱۴۰۰ سوار بر موشک فالکون ۹ شرکت اسپیس‌ایکس از پایگاه فضایی وندنبرگ در کالیفرنیا به فضا پرتاب شد.

فضاپیمای ناسا پس از طی مسافتی یک ساله به نزدیکی هدف خود یعنی سیارک دیمورفوس(Dimorphos) رسید. اندازه این سیارک حدود ۱۷۰ متر است و هر ۱۱ ساعت و ۵۵ دقیقه یک بار به دور یک سیارک بسیار بزرگ‌تر به نام دیدیموس(Didymos) می‌چرخد. این دو سیارک حدود ۹.۶ میلیون کیلومتر از زمین فاصله دارند و البته هیچ خطری از سوی آنها زمین را تهدید نمی‌کند.

مأموریت ناسا شامل کوبیدن فضاپیمای دارت به سیارک دیمورفوس با سرعت باور نکردنی تقریباً ۶.۵ کیلومتر بر ثانیه بود. این فضاپیمای ۵۷۰ کیلوگرمی در زمان برخورد با سرعتی در حدود ۲۲ هزار و ۵۳۰ کیلومتر در ساعت پرواز می‌کرد.

این ماموریت آزمایشی روز دوشنبه ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲ پس از ۱۰ ماه پرواز در فضا، با موفقیت به هدف سیارکی خود برخورد کرد. این اولین نمایش فناوری دفاع سیاره‌ای در جهان و اولین تلاش ناسا برای حرکت و جابجایی یک سیارک در فضا بود.

دانشمندان گروه عملیات DART از آن زمان تاکنون در حال تجزیه و تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده از این ماموریت بوده‌اند و اکنون پنج مقاله در مجله معتبر «نیچر»(Nature) منتشر کرده‌اند که جزئیات نتایج ماموریت DART را توضیح می‌دهد.

آنها اکنون با اطمینان تایید کرده‌اند که اگر سیارکی به اندازه کافی و البته خطرناک، بزرگ باشد که در صورت برخورد با زمین بتواند آسیب فراروانی بر جا بگذارد و جان‌های بسیاری را قربانی کند یا حتی نسل بشر را تهدید کند، می‌توان از این روش برای دفاع از سیاره زمین استفاده کرد.