سیدرضا فیض آبادی

پنج پرتابگر فینالیست رکورد بالای ۷۰ متر در امسال ثبت کرده اند و دنیا شاهد رقابتی جذاب و بیاد ماندنی در دایره پرتاب دیسک بوداپست بود .

جالب است که مدیران ما سالهاست به پرتاب ۶۹٫۳۲متر احسان حدادی می بالند.

احسان حدادی، هم در پرتاب ۶۰متری مانده است و جانشینی شایسته برای حدادی طی سالها نساختیم.
احسان حدادی ۱۶ سال است با همین رکورد و البته یک نقره المپیک در هر نقطه دنیا که میخواهد تمرین می‌کند و حتی زگیل پاشنه پایش را در آلمان با دلار ایران یعنی پول ایران جراحی می کند.

فدراسیون دوومیدانی که جرات ندارد صدایش کند . در دو المپیک قبلی یعنی توکیو و برزیل حدادی به عنوان توریست در دهکده بازی‌ها بود و با طنز پردازی هایش انبساط خاطر ورزشکاران را فراهم آورده بود . الانم مدعی حضور در المپیک بعدی است در حالیکه فدراسیون دوومیدانی جرات ندارد در پرتاپ دیسک دو نفر را تربیت کند و شده حکایت رضازاده وزنه برداری که البته بهداد سلیمی با شایستگی طلای اورا در المپیک تکرار کرد…این آفت تک مدالی و قهرمان سالاری پدر ورزش را در آورده و مسول اول و آخر آن مدیران هستند که جرات نمی کنند برای چنین ورزشکارانی دنبال جانشین باشند.

تا مدیران شایسته در فدراسیون ها قرار نگیرند حدادی ها همچنان در ورزش ما می تازند و ورزش درجا می زند. منتظر بازیهای آسیایی می مانیم در حالیکه بعد از جاکارتا دست روی دست گذاشته ایم و در اغلب رشته های ورزشی بازهم همان تک ستاره های گذشته اند که چشم به درخشش آنها داریم ولی بعید است بتوانیم همان مقام جاکارتا را در هانگ ژو تکرار کنیم .
ای کاش از هم اکنون به فکر بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ باشیم و یک نقشه راه برای آینده ورزش ترسیم کنیم .
این پیشنهادی است که حضوری خدمت دکتر سجادی دادیم و هفته گذشته در نشست با جناب هاشمی مطرح کردیم . نقشه راه و طرح ۵ ساله و ۱۰ ساله اگر تهیه کنیم بهتر می توانیم استعداد یابی کنیم و هر بخش بدون درنظر گرفتن جابجایی مدیران تکلیف خود را می‌داند و بر اساس خط و مشی کلی هر مسول و مربی و ورزشکار در همان مسیر حرکت می کند .