سیدرضا فیض آبادی – مجموعه آزادی ویترین ورزش و نماد توسعه یافتگی ایران در دهه ۵۰ چنان اصولی و با حساب و کتاب در عرض ۳ سال احداث شده که با اندکی توجه دلسوزانه همین الانم در آسیا و جهان جزو معدود مجموعه هایی است که می تواند پذیرایی مسابقات و رویدادهای بزرگی مثل بازیهای آسیایی باشد چه اینکه در کمتر کشوری سراغ داریم که بتوان همزمان همه رشته های ورزشی را در یک مجموعه برگزار کرد.

خداوند توفیق به بزرگانی مثل مهندس هاشمی طبا و مهندس فائقی بدهد که با احداث هتل ورزش و مرمت بخش های زیادی از جمله ۵ سالن نفسی تازه به آزادی دمیدند ولی هرچه جلو تر آمده ایم متاسفانه خراب و خرابتر شده است . همچنین یاد کنیم از مهندس صفایی فراهانی و دکتر دادکان که پایه های آکادمی ملی فوتبال را بنا کردند و چمن ورزشگاه آزادی را بعد از آن فینال آبروریزی باشگاه‌های آسیا بین استقلال و جوبیلو ایواتا با تفکر و مدیریت مهندس صفایی فراهاننی چنان اساسی درست شد که بعد از گذشت دو دهه همچنان سبز است و تنها چمن استاندارد ایران .

شور بختانه شرکت توسعه را بر کاری بزرگ در این مجموعه گمارده اند و آنها هم تمام ورزش و باشگاه‌های ایران را بدهکار خود می داند و فکر می کند قیم این مجموعه درآمد زاست .

در عجبیم از مجلس شورای اسلامی که چرا به این مجموعه بی دروپیکر ورود نمی کند و چرا مدیر شرکت توسعه خود را پاسخگو به هیچکس حتی وزیر ورزش نمی بیند.

از دکتر سجادی که خاک خورده ورزش است انتظار داریم صدای آژیرخطر تخریب ورزشگاه آزادی را بشنود. نکند فردا که خدای نخواسته اتفاقی تلخ روی داد دست بر دست بزنیم که دریغ…نشنیدیم حدیث دانشمند …در هر حال جامعه ورزش و رسانه نگران مجموعه آزادی و شیرودی و تختی است چون می دانند اینها زیرساخت های اساسی ورزش کشورند اما صد حیف که کار بزرگ را سپرده اند دست افرادی کوچک .

حرف آخر !

جناب دکتر سجادی ؛ در مجموعه وزارت ورزش افرادی داریم که هم دلسوز خشت به خشت ورزشگاه‌های ایران هستنند و هم خوشنام و کاردان ولی متاسفیم که این افراد باید صبح تا عصر در طبقات ساختمان سئول حرص و جوش بخورند و غریبه هایی را در راهروها ببینند که هیچ سنخیتی با ورزش ندارند و از شما این انتظار هست که به این دلسوختگان سازمانی وزارت ورزش میدان بدهید و ثمره اش را هم خواهید دید .