بررسی جدیدترین آمار شرکت منابع آب ایران نشان می‌دهد حجم مخزن سد لتیان (تأمین‌کننده اصلی آب شرب مناطق مرکزی و جنوبی پایتخت) به کمتر از ۲۵ میلیون مترمکعب رسیده است؛ این در حالی است که ظرفیت اسمی این سد ۸۵ میلیون مترمکعب و حداقل نیاز برای تأمین آب ۳ میلیون نفر، ۴۵ میلیون مترمکعب است. افت ۵۲ درصدی نسبت به مدت مشابه سال قبل، حاصل ۴ سال خشکسالی متوالی و کاهش شدید بارش برف در حوضه آبریز جاجرود است.

نکته هشداردهنده‌تر، نرخ وحشتناک تبخیر با دمای ۴۲ درجه و وزش باد‌های گرم است که روزانه بین ۳۵۰ تا ۴۰۰ هزار مترمکعب از دریاچه را به هوا می‌فرستد. این معادله، مدیران آبفا را مجبور به کاهش فشار شبکه در ساعات پایانی شب کرده، هرچند این اقدام کیفیت آب را به دلیل افزایش املاح ته‌نشین، به شدت کاهش داده است.

از سوی دیگر، دریاچه‌ای که تا چند سال پیش با انعکاس کوه‌های البرز در آب‌های زلالش، «بهشت کوچک تهرانی‌ها» بود، امروز به پهنه‌ای از گل‌ولای سخت و ترک‌های عمیق تبدیل شده؛ قایق‌های تفریحی در گل‌های خشکیده لنگر انداخته و دریاچه‌ای بر فراز زمین‌های ترک‌خورده خشک شده است.

محیط‌زیست هشدار داده که خشکی کامل کف دریاچه، احتمال شکل‌گیری کانون گردوغبار در جنوب‌شرقی پایتخت را تشدید خواهد کرد. همچنین برداشت بی‌رویه از آب‌های زیرزمینی برای جبران کسری سد، نرخ فرونشست زمین را به ۲۵ سانتی‌متر در سال رسانده که خطوط انتقال آب، گاز و فیبر نوری را تهدید می‌کند.

شرکت آب و فاضلاب تهران ضمن تأیید وضعیت قرمز، از فعال‌سازی چاه‌های اضطراری خبر داده، اما تأکید کرده جبران کسری در کوتاه‌مدت ممکن نیست و از شهروندان خواسته مصرف را حداقل ۲۰ درصد کاهش دهند.

با این حال، کارشناسانی نظیر دکتر «بهروز قنبری» عضو هیات علمی پژوهشگاه آب، می‌گویند: تنها راه نجات، کاهش سرانه مصرف از ۲۵۰ به ۱۵۰ لیتر برای هر شهروند است؛ در غیر این صورت، تابستان امسال شاهد قطعی‌های گسترده در ساعات اوج مصرف خواهیم بود.

با توجه به پیش‌بینی تداوم موج گرما تا اواسط شهریور، باید پذیرفت زیبایی‌های از دست رفته دریاچه لتیان، تنها نوک کوه یخ بحران است. آنچه امروز در انتهای این مخزن عظیم می‌گذرد، فریادی است که سال‌هاست نادیده گرفته شده؛ آیا این بار مسئولان به آن پاسخ خواهند داد؟