محققان، فناوری جدیدی توسعه داده‌اند که می‌تواند پیش‌بینی کند یک فرد بعدا به کدام نقطه نگاه خواهد کرد. این قابلیت به سیستم‌های واقعیت افزوده امکان می‌دهد، اطلاعات و گرافیک‌ها را حتی پیش از آنکه کاربر چشم‌هایش را حرکت دهد، آماده کنند.

دستگاه‌های واقعیت افزوده امروزی معمولا پس از نگاه کاربر به آن واکنش نشان می‌دهند. اگر به یک شی نگاه کنید، سیستم با نمایش اطلاعات یا گرافیک‌های مرتبط با آن شی پاسخ می‌دهد. هرچند این روش کارایی دارد، اما اغلب با تاخیر اندک همراه است، زیرا دستگاه به‌طور دائم تلاش می‌کند خود را به حرکات کاربر برساند.

رویکرد جدید فیونا رایان، محقق این تحقیق از دانشکده محاسبات تعاملی موسسه فناوری جورجیا به دنبال تغییر این وضعیت است؛ به‌جای واکنش صرف، سیستم حرکات چشم و توجه آینده را پیش‌بینی می‌کند و به دستگاه فرصت می‌دهد از قبل آماده شود.

رایان اظهار کرد: می‌خواهیم سیستم‌های واقعیت افزوده پیش‌بینی کنند، فرد بعدا با چه چیزی تعامل خواهد کرد و احتمال دارد که به کجا نگاه کند. این کار می‌تواند تجربه‌های مجازی را سریع‌تر و طبیعی‌تر کند.

یکی از ویژگی‌های کلیدی تحقیق کنونی آن است که در سه بعد کار می‌کند. تحقیقات قبلی پیش‌بینی نگاه، عمدتا متمرکز بر پیش‌بینی نگاه فرد در یک تصویر دوبعدی مسطح بود اما افراد در محیط‌های واقعی حرکت می‌کنند که سه‌بعدی و به‌طور دائم در حال تغییر هستند.

سیستم رایان توجه فرد را در حین حرکت در فضا دنبال می‌کند. به‌جای پیش‌بینی یک نگاه منفرد، این سیستم دنباله‌ای از حرکات چشم را مدل‌سازی می‌کند و نشان می‌دهد توجه چگونه در طول زمان از یک شی به شی دیگر جابه‌جا می‌شود.

رایان از داده‌های مجموعه «دوقلوی دیجیتال» متا استفاده کرد که شامل ویدیوهایی از دید اول‌ شخص در حال انجام کارهای روزمره در آپارتمانی واقعی است. این مجموعه داده همچنین شامل بازسازی‌های سه‌بعدی دقیق از محیط است که ردیابی دقیق محل نگاه کاربران را ممکن می‌سازد.

نرم‌افزار، در یک نمایش، کاربری را دنبال می‌کند که به سمت یک میز می‌رود و یک فنجان را برمی‌دارد. پس از برداشتن فنجان، سیستم درست پیش‌بینی می‌کند که کاربر بعدا به کجا نگاه کرده و حرکت خواهد کرد.

این قابلیت بر اساس چگونگی تمرکز طبیعی توجه انسان شکل گرفته است. انسان‌ها تمام جزئیات یک صحنه را یکباره جذب نمی‌کنند. در عوض، به اشیا خاصی نگاه می‌کنند که با اهدافشان مرتبط است. به‌عنوان مثال، شخصی که یک فنجان برمی‌دارد، اغلب اول به فنجان نگاه می‌کند و سپس به جایی که قصد گذاشتن آن را دارد.

سیستم فعلی می‌تواند به‌طور میانگین تا سه ثانیه بعد نگاه را پیش‌بینی کند و در برخی شرایط تا ۱۰ ثانیه جلوتر از کاربر است. حتی چند ثانیه هشدار، می‌تواند به دستگاه‌های واقعیت افزوده زمان کافی بدهد تا اطلاعات، گرافیک‌ها یا محتوای تعاملی را پیش از نیاز بارگذاری کنند.

این فناوری فراتر از واقعیت افزوده، می‌تواند به آموزش ربات‌ها نیز کمک کند. با درک اینکه افراد هنگام انجام کارها به کجا نگاه می‌کنند، محققان ممکن است بتوانند به ربات‌ها بیاموزند که به همان جزئیات مهم توجه کرده و وظایف را موثرتر انجام دهند.

سایت نوریج گزارش کرد، هرچند این فناوری هنوز در مراحل اولیه است، اما نمایی از آینده‌ای را ارائه می‌دهد که در آن عینک‌های هوشمند و سایر دستگاه‌ها می‌توانند اقدامات ما را پیش‌بینی کرده و تجربه‌های دیجیتال را سریع‌تر، پاسخگوتر و شهودی‌تر کنند.